شمارهٔ ۲۸۹

۱۱ بیت

جان بده یا دگر اندیشه ی جانانه مکندام را بنگر ازین پس طلب دانه مکن

بسته ئی با می و پیمانه ز مستی پیمانترک پیمان کن و جان در سر پیمانه مکن

حرمت خویش نگهدار و مکن قصد حرمور شدی صید حرم روی بدین خانه مکن

اگرت دست دهد صحبت بیگانه و خویشخویش را دستخوش مردم بیگانه مکن

گنج بردار و از این منزل ویران بگذرور مسیحا نفسی چون خر و ویرانه مکن؟

گر نداری سر آنک از سر جان درگذریچشم در نرگس مستانه ی ترکانه مکن

تو هم ای ترک ختا ترک جفا گیر و مراصید آن کاکل شوریده ی جانانه مکن

ما چو روی از دو جهان در غم عشقت کردیمهر دم از مجلس ما روی بکاشانه مکن

حلقه ی سلسله ی طرّه میفکن در پایدل سودازدگان مشکن و دیوانه مکن

رخ میارای و قرار از دل مشتاق مبرشمع مفروز و ستم بر دل پروانه مکن

گر نخواهی که کنی مشک فشانی خواجوپیش گیسوی عروسان سخن شانه مکن