شمارهٔ ۲۷۱

۹ بیت

ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیمدر درد بمردیم و بدرمان نرسیدیم

گفتند که جان در قدمش ریز و ببر جانجان نیز بدادیم و بجانان نرسیدیم

گشتیم گدایان سر کویش و هرگزدر گِرد سراپرده ی سلطان نرسیدیم

چون سایه دویدیم بسر در عقبش لیکدر سایه ی آن سرو خرامان نرسیدیم

رفتیم که جان بر سر میدانش فشانیماز سر بگذشتیم و بمیدان نرسیدیم

چون ذرّه سراسیمه شدیم از غم و روزیدر چشمه ی خورشید درفشان نرسیدیم

در تیرگی هجر بمردیم و ز لعلشهرگز بلب چشمه ی حیوان نرسیدیم

ایوب صبوریم که از محنت کرمانچون یوسف گمگشته بکنعان نرسیدیم

از زلف تو زنّار ببستیم و چو خواجودر کفر بماندیم و بایمان نرسیدیم