شمارهٔ ۲۶۹

۹ بیت

ما مست می لعل روان پرور یاریمسودا زده ی زلف پریشان نگاریم

بر لعل لبش دست نداریم ولیکنتا سر بود از دامن او دست نداریم

گر بی بصران شیفته ی نقش و نگارندما فتنه ی نوک قلم نقش نگاریم

با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیمبا بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم

چون نرگس مخمور تو مستان خرابیمچون مردمک چشم تو در عین خماریم

از آه دل سوخته با نغمه ی زیریموز چنگ سر زلف تو با ناله ی زاریم

جان عاریت از لعل تو داریم و بجانتکان لحظه که تشریف دهی جان بسپاریم

گر زانک دهن باز کند پسته ی خندانپیش لب لعل تو ازو مغز بر آریم

داریم کناری ز میان تو چو خواجولیکن ز میان تو بامّید کناریم