شمارهٔ ۲۵۲

۹ بیت

ای دل من بسته در آن زنجیر سمن سا دلکرده مرا در غم عشقت بی سرو بی پا دل

برده ازین قالب خاکی رخت بصحرا جانرانده ازین دیده پر خون سیل بدریا دل

چون دل ما برنگرفت از لعل لبت کامیای بت مهوش تو چرا برداشتی از ما دل

جای من بیدل و دین یا دیر بود یا دارقصد من بی سر و پا یا دیده کند یا دل

مطرب دل سوختگان گو تا بزند بر چنگوای دل ای وای دل و دین وادل من وادل

ای شکری زان لب شیرین کرده تقاضا جانوی نظری زانرخ زیبا کرده تمنّا دل

جادوی عاشق کش چشمت خورده بافسون خونهندوی زنگی وش زلفت برده بیغما دل

سر نکشد یکسر مو زان جعد مسلسل عقلروی نتابد نفسی زان روی دلارادل

چند زنی طعنه که خواجو در غم عشق افتادچون دلم افکند درین آتش چکنم با دل