شمارهٔ ۲۴۵

۱۳ بیت

باز بر افراختیم رایت سلطان عشقبار دگر تاختیم بر سر میدان عشق

ملک جهان کرده ایم وقف سر کوی یارگوی دل افکنده ایم در خم چوگان عشق

از سر مستی کشیم گرده رهبان دیربر در هستی زنیم نوبت سلطان عشق

جان چه بُود تا کنیم در ره عشقش نثارپای ملخ چون بریم نزد سلیمان عشق

عقل درین دیر کیست مست شراب الستروح در این باغ چیست بلبل بستان عشق

جان که بُود تشنه ئی بر لب آب حیاتدل چه بُود حلقه ئی بر در زندان عشق

سر نکشد از کمند بسته ی زنجیر مهرباز نگردد بتیر خسته ی پیکان عشق

سیر نگردد ببحر تشنه ی دریای وصلروی نتابد ز سیل غرقه ی طوفان عشق

چون بقیامت برم حسرت رخسار دوستبردمد از خاک من لاله ی نعمان عشق

صد رَه اگر دست مرگ چاک زند دامنمبار دگر برزنم سر ز گریبان عشق

کی بنهایت رسد راهروانرا سلوکزانک ندارد کنار راه بیابان عشق

مرغ سحر خوان دل نعره برآرد ز شوقچون بمشامش رسد بوی گلستان عشق

گر چو قلم تیغ تیز بر سر خواجو نهندسر نتواند کشید از خط فرمان عشق