شمارهٔ ۲۳۲

۹ بیت

زهی مستی من ز بادام مستششکست دل از سنبل پر شکستش

فرو بسته کارم ز مشکین کمندشپراکنده حالم ز مرغول شستش

تنم موئی از سنبل لاله پوششدلم رمزی از پسته ی نیست هستش

خمیده قدم چنبر از چین جعدششکسته دلم بسته ی زلف پستش

شب تیره دیدم چو رخشنده ماهشزمی مست و من فتنه ی چشم مستش

چو شمعی فروزنده شمعی بپیششچو گل دسته ئی دسته ئی گل بدستش

قمر بنده ی مهر تابنده بدرشحبش هندوی زنگی بت پرستش

چو بنشست گفتم که بنشیند آتشکنون فتنه برخاستست از نشستش

چو ریحان او دسته می بست خواجودل خسته در زلف سرگشته بستش