شمارهٔ ۲۳۰

۱۱ بیت

رقیب اگر بجفا باز دارم ز درشمگس گزیر نباشد زمانی از شکرش

بزر توان چو کمر خویش را برو بستنکه جز بزر نتوان کرد دست در کمرش

گرم بهر سر موئی هزار جان بودیفدای جان و سرش کردمی بجان و سرش

در آنزمان که شود شخص ناتوانم خاککند عظام رمیمم هوای خاک درش

دلی که گشت گرفتار چشم و عارض اوچرا برفت بیکباره دل ز خواب و خورش

گذشت و بر من بیچاره اش نظر نفتادچه او فتاد کزینسان فتادم از نظرش

کنون که شد گل سوری عروس حجله ی باغچه غم زناله شبگیر بلبل سحرش

بملک مصر نشاید خرید یوسف راولی بجان عزیز ار دهند رو بخرش

میان اهل طریقت نماز جایز نیستمگر کنند تیمّم بخاک رهگذرش

بر آستانه ی ماهی گرفته ام منزلکه هست هر نفسی رو بمنزل دگرش

بسیم و زر بودش میل دل ولی خواجوسرشک و گونه ی زردست وجه سیم و زرش