شمارهٔ ۲۲۹

۱۱ بیت

بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانشجز خنده نشانی نشنیدم ز دهانش

زان نادره ی دور زمان هر که خبر یافتنبود خبر از حادثه ی دور زمانش

بگذشت و نظر بر من بیچاره نیفکنداو با دگران و من مسکین نگرانش

بلبل نبود در چمنش برگ و نوائیچون گلبن خندان ببرد باد خزانش

سرو ار زلب چشمه برآید چو درآیدبر چشم کنم جای سهی سرو روانش

عقل ار متصوّر شودش طلعت لیلیمجنون شود از سلسله ی مشک فشانش

کی شرح دهد خامه حدیث دل ریشمزینگونه که خون می رود از تیغ زبانش

گو از سر میدان بلا خیمه برون زنعاشق که تحمّل نبود تیغ و سنانش

نقّاش چو در نقش دلارای تو بیندواله شود و خامه در افتد زبنانش

هر خسته که جان پیش سنان تو سپر ساختهم زخم سنان تو کند مرهم جانش

خواجو چو تصور کند آن جان جهانرادیگر متصوّر نشود جان و جهانش