شمارهٔ ۲۱۴

۹ بیت

بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریزبا پسته ی شیرین ز شکر شور برانگیز

تلخست مِی از دست حریفان تُرُش رویدر ده قدحی از لب شیرین شکر ریز

بنشست زباد سحری شمع شبستانای شمع شبستان من غمزده برخیز

بفشان گره طرّه ی مشکین پریشانوز سنبل تر غالیه بر برگ سمن ریز

آن دل که بیک تیر نظر صید گرفتیاز سلسله ی سنبل شوریده در آویز

ای آب رخم برده از آن لعل چو آتشوی خون دلم خورده بدان غمزه ی خونریز

گویند که پرهیز کن از مستی و رندیبا نرگس مستت چه زند توبه و پرهیز

فرهاد اگرش دست دهد دولت شاهیبی شکّر شیرین چه کند ملکت پرویز

خواجو چه کنی ناله و فریاد جگر سوزگُلرا چه غم از نعره ی مرغان سحرخیز