شمارهٔ ۲۰۵

۸ بیت

منم ز مهر رخت روی کرده در دیوارچو سایه بر رهت افتاده زیر هر دیوار

ندیم و همدمم از صبح تا بشب نالهقرین و محرمم از شام تا سحر دیوار

ز بسکه روی بدیوار محنت آوردمجدا نمی شودم یکدم از نظر دیوار

کدام یار که او روی ما نگهداردچو آب دیده ی گوهرفشان مگر دیوار

کسی که روی بدیوار غم نیاوردیکنون ز مهر تو آورد روی در دیوار

بسا که راه نشینان پای دیوارتکنند غرقه بخونابه ی جگر دیوار

چو زیر بام تو آیند خستگان فراقبآب دیده بشویند سربسر دیوار

حدیث صورت خوبان چنین مکن خواجوکه پیش صورت او صورتند بر دیوار