شمارهٔ ۱۹۶

۱۰ بیت

دامن خرگه برافکن ای بت کشمیرسرو قباپوش و آفتاب جهانگیر

چهره ی خوب تو رشک لعبت نوشادنرگس مستت بلای جادوی کشمیر

نقش جمالت نگارخانه ی مانیخطّ سیاه تو روزنامه ی تقدیر

ترک پری روی من ندانمت امروزخاطر صحراست یا عزیمت نخجیر

خطّ کله برشکن گلاله برافشانبند قبا برگشای و جام طرب گیر

از در خویشم مران که از خم گیسوحلق دلم بسته ئی بحلقه ی زنجیر

درد و غم چون ز پا فکند چه درمانکار دلم چون ز دست رفت چه تدبیر

کشتن عشّاق را چه حاجت شمشیرقصّه ی مشتاق را چه حاجت تقریر

فصل بهاران نه ممکنست خموشیبلبل شب خیز را ز ناله ی شبگیر

هر که فرو خواند عشق نامه ی خواجوکرد پر از خون دیده طی طوامیر