شمارهٔ ۱۹

۹ بیت

دیشب در آمد آن بت مه‌روی شب‌نقاببر مه کشید چنبر و در شب فکند تاب

رخسارش آتش و دل بیچارگان سپندلعل لبش می و جگر خستگان کباب

بر مشتری کشیده زمشک سیه کمانبر آفتاب بسته ز ریحان تر طناب

در بر قبای شامی پیروزه‌گون چو ماهبر سر کلاه شمعی زرکش چو آفتاب

آتش گرفته آب رخ وی زتاب میآبش نهان در آتش و آتش عیان ز آب

هم شمع برفروخته از چهره هم چراغهم نقل ریخته ز لب لعل و هم شراب

بنهاده دام بر مه تابان ز عود خاموافکنده دانه بر گل سوری ز مشک ناب

می‌زد کلاله بر گل و هر لحظه می‌شکستبر من به عشوه گوشهٔ بادامِ نیم‌خواب

از راه طنز گفت که خواجو چرا برفت؟گفتم ز غصّه گفت ذهاباً بلا ایاب