شمارهٔ ۱۸۲

۷ بیت

جان توجه بروی مهوش کرددل تمسّک بزلف دلکش کرد

مهر رویش که آب آتش بردخاک بر دست آب و آتش کرد

آنک کارم چو طرّه بر هم زدهمچو زلفم چرا مشوش کرد

ابرویش تا چه شد که پیوستهبرمه و مشتری کمانکش کرد

هر خدنگی که غمزه اش بگشودنسبتش دل بتیر آرش کرد

مردم دیده ام بخون جگرصفحه ی چهره را منقّش کرد

روز خواجو بروی او خوش بودخوش نبود آنک رفت و شب خوش کرد