شمارهٔ ۱۶۲

۱۰ بیت

مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمودماه من طلعت صبح از شب یلدا بنمود

گوشوار زرش از طرف بنا گوش چو سیمگوئی از جرم قمر زهره ی زهرا بنمود

سرو را در چمن آواز قیامت بنشستچون سهی سرو من آن قامت رعنا بنمود

صوفی از خرقه برون آمد و زنّار ببستچون بت من گره ی زلف چلیپا بنمود

گفتمش مرغ دلم از چه بدام تو فتاددانه ی خال سیه بر رخ زیبا بنمود

غم سودای ترا شرح چه حاجت چو دلمبر رخ زرد اثر سرّ سویدا بنمود

چشم جادوی تو چون دست برآورد بسحررخت از زلف چو ثعبان ید بیضا بنمود

بشکر خنده در احیای دل خسته دلانلب جانبخش تو اعجاز مسیحا بنمود

چشم خواجو چو سر حقه ی گوهر بگشودلعل ناب از صدف لؤلؤی لالا بنمود

شاهد مهوش طبعش بشکر گفتاریای بسا شور که از لعل شکرخا بنمود