شمارهٔ ۱۵۹

۱۳ بیت

دلم دیده از دوستان برنگیردکه بلبل دل از بوستان برنگیرد

زمن سایه ئی ماند از مهر رویشگر آن مه ز خور سایبان برنگیرد

ببازار او نقد دل چون فرستمکه قلبست و کس رایگان برنگیرد

دلم چون کشد مهد سلطان عشقشکه یک ذرّه هفت آسمان برنگیرد

جهان مشگ و عنبر نگیرد گر آن مهزرخ زلف عنبرفشان بر نگیرد

قد عاشقان خم نگیرد چو سنبلگر او سنبل از ارغوان برنگیرد

اگر بیدل مهربان خاک گردددل از یار نامهربان برنگیرد

بجان جهان کی رسد رهرو عشقاگر دل ز جان و جهان برنگیرد

چرا سنبل لاله پوش تو یکدمسر از پای سرو روان برنگیرد

نیاید کنار از میان تو آنکوحجاب کنار از میان برنگیرد

دل نازکم تاب فکرت نیاردتن لاغرم بار جان برنگیرد

اگر من بمسجد کنم دعوت دلبجز راه دیر مغان برنگیرد

برو آستین بیش مفشان که خواجوبخنجر سر از آستان برنگیرد