شمارهٔ ۱۵

۱۱ بیت

گوئیا عزم ندارد که شود روز امشبیا درآید ز در آن شمع شب افروز امشب

گر بمیرم بجز از شمع کسی نیست که اوبر من خسته بگرید ز سر سوز امشب

مرغ شب خوان که دم از پرده ی عشّاق زندگو نوا از من شب خیز بیاموز امشب

چون شدم کشته ی پیکان خدنگ غم عشقبر دلم چند زنی ناوک دلدوز امشب

همچو زنگی بچه ی خال تو گردم مقبلگر شوم بر لب یاقوت تو پیروز امشب

هر که در شب رخ چون ماه تو بیند گویدروز عیدست مگر یا شب نوروز امشب

بی لب لعل و رخت خادم خلوتگه انسگو صراحی منه و شمع میفروز امشب

تا که آموختت از کوی وفا برگشتنخیز و بازآی علی رغم بد آموز امشب

بنشان شمع جگر سوخته را گرچه کسیمنشیناد بروز من بد روز امشب

اگر آن عهد شکن با تو نسازد خواجوخون دل میخور و جان می ده و می سوز امشب

تا مگر صبح تو سر برزند از مطلع مهردیده بر چرخ چو مسمار فرودوز امشب