شمارهٔ ۱۰۴
حیاتبخش بُود باده خاصه وقت صبوحکه راح را بُود آن دم خواص جوهر روح
فکنده مرغ صراحی خروش در مجلسچو بلبلان سحر در چمن به وقت صبوح
مباش بی لب یاقوت و جام یاقوتیکه نیست بی می و معشوق در زمانه فتوح
مرا چو توبه گنه بود توبه کردم از آنکه گر نکرد گناه از چه توبه کرد نصوح
نوشتهاند بر اوراق کارنامهٔ عشقکه رند را نبُود در صلاح و توبه صلوح
مرا که از درت امید فتح بابی نیستدَرِ دو لختی چشم است بر رهت مفتوح
خیال نرگس مستت چو در دلم گذردشود ز خنجر خونریز او دلم مجروح
فشاند بر جگر ریش من غم تو نمکنبشت دفتر حسن ترا خط تو شروح
گر آب دیده ز سر برگذشت خواجو راگمان مبر که به طوفان هلاک گردد نوح