شمارهٔ ۳۷ - در مرثیهٔ سپهبد کیالواشیر

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انبدرودباد۱۱ بیت

عهد عشق نیکوان بدرود بادوصل و هجران هر دوان بدرود باد

بر بساط ناز و در میدان کامصلح و جنگ نیکوان بدرود باد

سبزه‌ای کان بود دام آهوانبر سر سرو جوان بدرود باد

چون گوزنان هوی از جان برکشمکان شکار آهوان بدرود باد

نعل در آتش نهادندی مراآن نهاد جاودان بدرود باد

صف صف از مرغان نشاندن جفت جفتهمبر طاق ابروان بدرود باد

شاهدان بزم را گیسوی چنگبستن اندر گیسوان بدرود باد

گرد ترکستان عارض صف زدهآن سپاه هندوان بدرود باد

پادشاه تازه و تر و جوانهمچو شاخ ارغوان بدرود باد

تا توانی خون گری خاقانیاکان جوانی و آن توان بدرود باد

ای جمال الدین چو اسپهبد نماندحصن شنذان‌وار جوان بدرود باد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر با لحن حزن و جدایی، به وداع با عشق و لحظات خوش زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به وصال و جدایی، زیبایی‌های ناز و لذت‌های زندگی را به تصویر می‌کشد و به آرامی از آن‌ها خداحافظی می‌کند. او نمادهایی چون سبزه، گوزن، و جوانی را ذکر می‌کند و به ناامیدی از دست دادن این زیبایی‌ها اشاره دارد. همچنین به جوانی و توانایی‌های انسانی به عنوان دو عنصر ارزشمند زندگی اشاره می‌کند و در نهایت به یاد کسی خاص به نام جمال الدین می‌پردازد که در آن لحظات از دست رفته باقی می‌ماند. کل شعر حاکی از حسرت و غم ناشی از جدایی و گذشت زمان است.