شمارهٔ ۳۶ - قصیده

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: اد۸ بیت

تا دل من دل به قناعت نهادملک جهان را به جهان بازداد

دفتر آز از بر من برگرفتمصحف عزلت عوض آن نهاد

خسرو خرسندی من در ربودتاج کیانی ز سر کیقباد

نیز فریبم ندهد طمع و جمعنیز حجابم نشود بود و باد

تا چه کند مرد خردمند، آزتا چه کند باشهٔ چالاک، باد

این همه هست و سبکی عمر منرفت و مرا تجربه‌ها اوفتاد

کافرم ار ز آدمیان دیده‌امهیچ کسی مردم و مردم نهاد

این نکت از خاطر خاقانی استشو گهری دان که ز خورشید زاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره قناعت و رضایت از زندگی است. شاعر می‌گوید وقتی دلش به قناعت راضی شد، حاکمیت جهان را رها کرد و به زندگی ساده‌تری روی آورد. او تمایل به جمع‌آوری مال و ثروت را کنار گذاشته و به عزلت و آرامش درون دست یافته است. همچنین، شاعر به تجربیات زندگی اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که در میان انسان‌ها، کمتر کسی را پیدا کرده که حقیقتاً انسان باشد. در نهایت، شاعر به عمق افکار و احساسات خود می‌بالد و از گردنبند تجربه‌های زندگی‌اش به عنوان گوهری که از خورشید زاده شده، یاد می‌کند.