شمارهٔ ۳۸ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ودست۱۸ بیت

صدر آزادگان کریم الدّینکه همه رسم تو کرم بودست

صیت تو همچو فکرت حکماآسمان و زمین بپیمودست

گرچه در خدمت تو این کهترپیش از این انبساط بپیمودست

اول الدّن درد حالی رازحمتی از نوت در افزودست

چشم دارد کز آن شراب لطیفکه چواشکی ز چشم پالودست

بوی او دست عقل بر بستسترنگ او پای عیش بگشودست

طبعش از چنگ زهره حلقۀ لهوبه سنان شعاع بر بودست

پرتو عکس او صیقل نورکلف از روی ماه بزدودست

روی مرّیخ از آن چنان لعلستکه سر انگشت از آن بیالودست

تابی از وی به آفتاب رسیدچهره از عکس او بیندودست

از لطیفی که هست جوهر اوخردش جز به وهم نبسودست

هر کجا رنگ و بوی او آمدلاله و مشک توده بر تو دست

مستی از چشم او بشاید دیدهر که وصفش بگوش بشنودست

قطره یی زو بجای گلگونهگل رعنا به چهره بر سودست

همچو رای توپیر و نورانیهمچو طبعت لطیف و اسودست

چه بود مدح بیش از این کو راآنکه کردش حرام بستودست

دستگیری مرا به قدری از آنکم ز غمها روان بفرسودست

ز آنکه بیمارم و طبیب مرانوشداروی صرف فرمودست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره محبت و بزرگواری شخصی به نام کریم‌الدین است که او را با صفات نیکو و آسیب‌ناپذیر توصیف می‌کند. شاعر از خوشبختی‌های زندگی‌اش بر اثر وجود این شخصیت سخن می‌گوید و به زیبایی‌های او اشاره می‌کند. عشق و محبت او چنان عمیق است که حتی در زمان غم و درد، تسلی‌بخش و درمانگر است. شعر به صورت کنایه‌آمیز به تاثیر مثبت کریم‌الدین بر جان و روح شاعر پرداخته و به تشبیه‌های زیبا از رنگ و بوی او می‌پردازد که نمایان‌گر لطافت و جذابیتش است. در مجموع، این شعر تجلیلی از عشق و محبتی عمیق به فردی بزرگ است که درخشش و تابش خاصی دارد.