شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اری۶ بیت

در ضمیرم اگر چه کم گویمسخن نغز هست بسیاری

چه کنم دست همّت ممدوحبر دهانم ز دست مسماری

عقد گوهر کجا کنم عرضهچون نبینم همی خریداری

نیست در روزگار ممدوحیکه ازو نیست بر من انکاری

طوطیان خموش می خواهندتا نیفتد زیان دیناری

بلبل مرده دوست میدارندتا نباید علوفه شان باری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی است که شاعر درباره بیان نکردن اندیشه‌ها و احساسات خود تجربه می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود تفکر و سخن‌های خوب در درونش، نمی‌تواند آن‌ها را بیان کند، زیرا قدرت و همت کافی را ندارد. همچنین، به نوعی از ناچاری و عدم ارتباط با دیگران اشاره دارد و از انزوا و سکوت طوطی‌ها و بلبل‌ها سخن می‌گوید که در نهایت به خودخواهی و سودجویی منجر می‌شود. شاعر در نهایت، تضادی را میان دلتنگی برای روابط عمیق و واقعیت‌های‌ دنیا می‌یابد.