شمارهٔ ۳۲۱ - وله ایضا

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اری۷ بیت

این همه سرکشی مکن بر منگرچه معزولم و تو بر کاری

گرچه ماهر دوان دو کار گیرمکه کند مان خرد خریداری

حالت من خلاف حالت تستتا مرا همچو خود نپنداری

من چو کلکم که نشر علم کندتو چو شمشیر تیز و خون خواری

نسختی از نیام و مقلمه استحالت ما به گاه بیکاری

تو بگاه عمل سر افرازیسرنگون، گاه عزلت از خواری

من به عطلت درون سرافرازموز عمل باشدم نگونساری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی گفتگو بین دو شخصیت است؛ یکی که در مقام قدرت وکار است و دیگری که به دلیل از دست دادن مقام خود، در وضعیت نازلی قرار دارد. شاعر از سرکشی و خودخواهی شخص دیگر شکایت می‌کند و می‌گوید که با وجود ناتوانی‌اش، او همچنان با عزت و افتخار زندگی می‌کند. او خود را به یک کلک که علم را منتشر می‌کند تشبیه می‌کند و دیگری را به شمشیری تند که به خونریزی مشغول است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در زمان بیکاری نیز خود را سرافراز می‌بیند، در حالی که شخص دیگر در زمان عمل و قدرت، به غرور و افتخار می‌رسد.