شمارهٔ ۲۴۱ - ایضا له

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: ردم۷ بیت

ای خدمت تو ذخیرة عمرموی مدحت تو علاج هر دردم

آثار عنایت تو می بینمچندانکه بگرد خویش می گردم

در وقت نجشّم خداونداناندیشة خدمتی همی کردم

چون هیچ نبود لایق ایشانتشویر ز گونه گون همی خوردم

گفتم کم از آن که شربتی سازمبا خویشتن این سخن بپروردم

در آب حیات جان شیرین راحل کردم و پیش خدمت آوردم

محتاج بیخ نباشد این شربتکافسرده شدست از دم سردم

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از اهمیت و ارزش خدمت به محبوبش سخن می‌گوید. او خدمت را سرمایه عمرش می‌داند و مدح محبوب را داروی دردهایش. شاعر به آثار عنایت محبوب اشاره می‌کند و در دلش به فکر خدمت به اوست. وقتی که خود را در برابر دیگران ناتوان می‌بیند، تصمیم می‌گیرد که نوشیدنی‌ای برای محبوبش درست کند، ولی معتقد است که این خدمت بی‌نیاز از دیگران است و همینطور احساس می‌کند که باید جان شیرینش را برای آن بیفشاند. در نهایت، او به تحولی در خود می‌رسد و بر این اساس شربتی خاص فراهم می‌آورد.