شمارهٔ ۲۱۱ - وله ایضا

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یر۹ بیت

ای کاینات در نظر همّتت حقیردیوار آسمان ز معالیّ تو قصیر

نزهتگه خرد ز خیالت ، دماغهابستانسرای خلد ز اندیشه ات، ضمیر

هم عقل را هدایت لفظ تو رهنمایهم خلق را لطافت خلق تو دستگیر

ای خلق را وجود تو بایسته تر ز جانوی در جهان بقای تو چون عقل ناگزیر

در جان من ز شوق جناب تو آتشیستکز نسبت تفش خنکست آتش سعیر

گر آب هفت دریا ریزند بر سرشالّا به آب دجله نگردد سکون پذیر

وین خاصیت خدای بدان داد دجله راکوهست در جوار جناب تو جای گیر

چندان ز روزگار مرا مهلت آرزوستکز خاک آستان تو چشمم شود قریر

انفاس پر نفایس تو منقطع مبادای همچو آفتاب در ایّام بی نظیر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و عظمت او می‌پردازد. شاعر به قدرت و همت الهی اشاره می‌کند که حتی دیوار آسمان نیز نمی‌تواند محدودیتی برای او ایجاد کند. او دنیای خرد و فهم را نتیجه تفکر و اندیشه الهی می‌داند و موجودات را به وجود خداوند وابسته می‌شمارد. شاعر همچنین از عشق و شوق خود به خداوند سخن می‌گوید که در جان او شعله‌ور است و این عشق نسبت به خداوند، او را به آرامش می‌رساند. اینکه حتی اگر آب دریاها بر آتش شوق او بریزد، آتش عشقش خاموش نخواهد شد. در پایان، شاعر آرزوی مهلت بیشتری از زندگی را دارد تا از خاک آستان خداوند بهره‌مند شود و از ذات پرنفیس او جدا نشود.