شمارهٔ ۲۰۰ - وله ایضا
ای ترا کرده لطف حق مخصوصبه بزرگیّ و مال و جاه و یسار
از دعاگو نصیحتی بشنوتا ترا بندگی کنند احرار
تا توانی ز بهر دشمن و دوستکار کی هر چگونه بر می آر
هر که او بر تو داشت قصّه خویشضایع و مهملش فرو مگذار
وانکه او عجز خویش بر تو فروختقدرت خویش از او دریغ مدار
مکن از خویش خلق را نومیدکه پس آنگه بیوفتی ز شمار
خرج مال ارچه کم کند مالتزان کمی بیش گرددت مقدار
خرج مالت ز جاه کم نکندبل از آن بیشتر شود بسیار
همه کس داند این که قدرت وجودبهتر از بخل و عاجزی صد بار
به غنیمت شمار این منصبکه تو باشی عزیز و ایشان خوار
هر کرا حاجتی بود در دلهمه شب نام تو کند تکرار
پاره یی از خدایی است که خلقبر ت دارند وقت حاجت کار
جناب عالی نزدیک و من بخدمت دورکه تو باشی ز خویش برخوردار