شمارهٔ ۱۸۹ - ایضا له

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناید۱۱ بیت

مرا سخن چو بیاد تو بر زبان آیدبه طعم آب حیات و به ذوق جان آید

ز لفظ و معنی تو پای زاستر ننهدچو عقل را هوس باغ و بوستان آید

بهر کجا که اشارت کند سر انگشتتغرایب نکت آنجا بسر دوان آید

انامل و قلم تو سه پایه و علمیستکه بازگشت معانی بسوی آن آید

معالی تو به تحقیق چون معانی توگمان مبر که در اندازۀ گمان آید

زهی که از سر کلک تو اهل دانش راکلید قفل در گنج شایگان آید

لواعج شعف من بدست بوس شریفاز آن گذشت که در حیزّ بیان آید

چو آفتاب نهم چشم بر دریچة نورسحرگهان که نسیمی ز گلستان آید

سر شک چشمم بینی گرفته دامن منچو شمع هر گه مرا « نور » بر زبان آید

ز شوق حادق دان این که همچو صبح مرابه هر نفس که زنم نور در دهان آید

من از خیال تو شرمنده ام که او هر شببرای من ز بخارا به اصفهان آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های کلام و معانی است. شاعر احساسات عمیق خود را در مورد محبوبش بیان می‌کند و اشاره دارد که هرگاه به یاد او باشد، کلماتش با طعم حیات و زیبایی تکان می‌خورد. او به شکوه و عظمت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که کلمات و معانی او مقیاس و معیارهایی دارند که بازگشت به آنها ممکن است. همچنین، شاعر از نور و روشنایی که عشق و نام محبوبش برایش به ارمغان می‌آورد، سخن می‌گوید و می‌نمایاند که در هر نفسش، عشقش مانند صبح روشن و نورافکن است. در نهایت، او از شرم خود نسبت به خیال محبوبش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که عشقش او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و تطبیق روحانی بین بخارا و اصفهان را به تصویر می‌کشد.