شمارهٔ ۱۷۴ - ایضا له
مکن ملامت من گر به خدمت خواجهمرا زیادتی اکنون تردّدی نرود
ضرورت از پی قوتی ببایدم رفتنمرا ز بخشش او چون تعهّدی نرود
تعهّد ار نبود کومباش، سهلست اینز من برای تعهّد تقاعدی نرود
و لیک محض خری باشد آمدن جاییکه گر نیایی هرگز تفقّدی نرود