شمارهٔ ۱۰۲ - وله ایضا

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: انندارد۸ بیت

هجا گفتن ار چه پسندیده نبودمبادا کسی کآلت آن ندارد

چه آن شاعری کو هجاگو نباشدچه شیری که چنگال و دندان ندارد

خداوند امساک را هست دردیکه الّا هجا هیچ درمان ندارد

چو نفرین بود بولهب را زایزدمرا هجو گفتن پشیمان ندارد

رسول اهجهم داد فرمان به حسّانوزو هیچ مدّاح فرمان ندارد

مر این غرزنان را که از بخل مفرطکس امّید چیزی از ایشان ندارد

اگر هجو گویی در این گردن منکه هرگز زیانی به ایمان ندارد

حروف هجا گر نخوانند از اوّلکس اندر جهان خود دبستان ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره هجا (طعن و انتقاد) و شرایط آن صحبت می‌کند. شاعر به نکته‌ای اشاره می‌کند که هجا گفتن، هرچند مورد پسند نیست، اما گاهی نیاز است. او به شاعران و افرادی که توانایی هجا گفتن ندارند، انتقاد می‌کند و از دردهای ناشی از خودداری از هجا کرنے می‌گوید. شاعر همچنین به نفی بعضی از ویژگی‌های منفی در افراد و نداشتن امید به دیگراشاره می‌کند. نهایتاً، او به این نتیجه می‌رسد که هجا گفتن وی، به ایمان او آسیبی نمی‌زند و در واقع، هجا گفتن بخشی از زندگی است که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد.