شمارهٔ ۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ت۱۱ بیت

هر که را دل به اختیار خودستآرزوهاش در کنار خودست

غمگساری ندارد و عجب آنکهم‌غمِ یارِ غمگسار خودست

گله از دوست چون کنم که مراهمه رنج از دل فکار خودست؟

دوست را هر که بهر خود خواهداو نه عاشق که دوستار خودست

عاشق آنست در جهان کو رابود و نابود بهر یار خودست

ز آب چشم ار چه دامنم تر شدآتش سینه بر قرار خودست

بس که از دیده اشک می‌بارمشرمم از چشم اشکبار خودست

جان من می بری، ببر، چه کنم؟بخدا کت هم از شمار خودست

نیست در روزگار تو یک دمکه نه مشغول روزگار خودست

عذر می‌خواستم ز غم که دلماز صداع تو شرمسار خودست

گفت زنهار این حدیث مگویکه مرا خدمت تو کار خودست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی احساسات انسانی و رابطه با دوست و یار می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر کسی دلش به اختیار خود باشد، آرزوهایش نیز در کنار او خواهد بود و از غم و اندوه، تنها خود را مقصر می‌داند. شاعر می‌گوید که در عشق واقعی، طرف مقابل باید به خاطر محبوبش زندگی کند و نه به دلیل خودخواهی. او همچنین از درد و رنجی که از عشق می‌کشد، سخن می‌گوید و به شرم و عذری که به خاطر غم و دلشکستگی‌اش دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از طرف مقابل می‌خواهد که از بیان برخی مسائل خودداری کند، چرا که او خود را در خدمت معشوقش می‌بیند.