شمارهٔ ۲۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: نگیست۱۰ بیت

نگار دل سیاهم لاله رنگیستچو غنچه بسته‌طبعی، چشم‌تنگیست

چو بیماریست چشم ناتوانشکه بر دوشش ز غمزه نیم لنگیست

نگارا بس کن آخر زین جفاهاکه هر کس را که بینی نام و ننگیست

مرا دایم بوصل تو شتابیستوگرچه در تو زین معنی درنگیست

تو بس سنگین‌دلی، آری، توانیاگر صبری کنی، کاندر تو سنگیست

دو ابروی تو بر شکل کمانیستکه هر غمزه درو تیر خدنگیست

چرا تیر و کمان بر من کنی راست؟مگر زین بیشتر با مات جنگیست؟

زبانت چون روان گردد به عذرتتو گویی لنگی اندر دوش لنگیست

سرش سبزست و لب خندان و رخ سرخچو گل هر کس کش از روی تو رنگیست

تنم گفتم که نالانست، گفتا:چه بودستش؟ بنامیزد! چو چنگیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است که به صورت توصیفی و نمادین بیان شده است. شاعر به ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند، همچون رنگ لاله‌گون چهره‌اش و ابروهایش که همچون کمان است و هر غمزه‌اش تیر محسوب می‌شود. او از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که محبتش به معشوق بی‌پایان است، حتی اگر او نسبت به او بی‌تفاوت باشد. شاعر همچنین به تنهایی و دل‌تنگی خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که معشوقش بر روی احساساتش تسلط دارد. این شعر ترکیبی از زیبایی، غم و عشق است که احساسات عمیق شاعر را به تصویر می‌کشد.