شمارهٔ ۲۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهست۷ بیت

به زیر سایهٔ زلف تو عقل گمراهستغلام روی تو چون آفتاب پنجاهست

مرا ز حسن تو تا دیده داد آگاهیز خویشتن نیم آگه خدای آگاهست

کمند زلف تو زان میکشد مرا در خودکه زلف تو شبه رنگست و روی من کاهست

همیشه سایۀ حسن تو بر سر خورشیدچنانکه سایۀ خورشید بر سر ماهست

لب تو نیک بدندان ماست وز پی اوهمیشه این دل غمگین بکام بدخواهست

شدند از بر من صبر و هوش وز پیشاندلم برفت و کنون دیده بر سر راهست

بروزگار ،وصال تودر نشاید یافتکه وعدۀ تو درازست و عمر کوتاهست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذبه معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که عقلش در برابر زلف او گمراه شده است. او خود را بنده زیبایی معشوقش می‌داند و بیان می‌کند که از حسن او آگاهی یافته اما از خود غافل است. زلف معشوق، او را به سوی خود می‌کشد و زیبایی او سایه‌ای بر خورشید دارد. لب معشوقش به دندانش می‌ارزد و دل او همواره غمگین است. صبر و هوش از او رفته و حالش خوب نیست. در نهایت، شاعر می‌گوید که وصال معشوق کار آسانی نیست زیرا وعده‌های او دراز و عمر او کوتاه است.