شمارهٔ ۱۲۲
سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزمهزار فتنه ز هر گوشه یی برانگیزم
چو خطّ دوست زنم دست در گل و سوسنچو زلف یار بسر و سهی در آویزم
بدان امید که با یار خلوتی سازمز باده مست شوم تا ز خویش بگریزم
چو زلف یار بپایش درافتم از سر ذوقشکسته بسته و آنگه درست برخیزم
میست آن لب چون لعل و من ز آتش عشقهمه تن آب شوم تا بمی بر امیزم
ستارگانرا دندان بکام در شکنمبگاه عربده گر با سپهر بستیزم
چو می بدست بود از جهان نیندیشمچو یار یار بود از فلک نپرهیزم
جهان خراب شود گر من اندرین مجلسز نیم خوردة خود جرعه بر جهان ریزم