شمارهٔ ۱۱۹
نه دسترسی به یار دارمنه طاقت انتظار دارم
هر جور که از تو بر من آیداز گردش روزگار دارم
در راه غمت کنم هزینهگر یک دل و گر هزار دارم
این خسته تنی چو موی باریکاز زلف تو یادگار دارم
من کانده تو کشیده باشماندوه زمانه خوار دارم
در آب دو دیده غرقه گشتمو امید لب و کنار دارم
دل بردی و رفتی و همین بودمن با تو بسی شمار دارم
دشنام همیدهی مرا باشمن با دو لب تو کار دارم
گر دریابم شبی ز بوسشحقّا که دومه فگار دارم