شمارهٔ ۱۰۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ربستهام۱۰ بیت

تا دل اندر مهر دلبر بسته امدر بروی خوشدلی در بسته ام

خوشدلم در عشق آن شیرین پسرزانکه دل در تنگ شکر بسته ام

گرچه هستم چون کمر در بند اوطرفها بنگر کزو بر بسته ام

تا شدستم فتنه بر گلگون رخشعافیت را رخت بر خر بسته ام

با دو چشمش کرد عبهر همسریخواب از آن بر چشم عبهر بسته ام

تا بچشم او مگر باشم عزیزنقش روی خویش از زر بسته ام

چون صراحی هر دمش خدمت کنمزان کمر پیشش چو ساغر بسته ام

با لعب لعلش بسی کوشیده امتا بجانی بوسه یی سر بسته ام

گفتمش آن قامت و رخسار چیست؟گفت: مه را بر صنوبر بسته ام

گر ز عشقش جان برم خونم بریزوین گرو صد بار دیگر بسته ام

خلاصه

هوش مصنوعی: نویسنده در این شعر به شدت تحت تأثیر عشق و زیبایی محبوب خود است. او بیان می‌کند که قلبش را به عشق دلبر بسته و از همه لذت‌ها و آرامش‌ها دور شده است. عشق او به محبوبش چنان عمیق است که حتی از خواب و آسایش خود نیز چشم‌پوشی کرده و خود را به بند او درآورده است. او احساس می‌کند که تمامی وجودش به خاطر زیبایی و دلربایی محبوبش فدای عشق او شده و در تلاش است تا به هر قیمتی محبت و زیبایی او را حفظ کند. در نهایت، او حاضر است برای عشقش جانش را فدای محبوب کند و از این عشق غم‌انگیز نیز احساس رضایت می‌کند.