شمارهٔ ۱۰۶
گر من ز سوز عشق تو یک دم بر آورمدود از نهاد گنبد اعظم بر آورم
گفتم بنالم از غم عشق تو پیش وصلهجرت رها نکرد که خوددم برآورم
اشک سناره بر رخ گردون روان شودوقت سحر که آه دمادم برآورم
از درد دل کند جگر روزگار خونفریادها که نیم شب از غم برآورم
گر یک نفس زند دهنم جز بیاد توحالی برآرمش درومحکم برآورم
ور جز سوی تو مردم چشمم نظر کندرویش سیاه کرده بعالم برآورم
گرچه امید وصل تو دورست از خردمن سربکوی بی خردی هم برآورم
با بیخ درد در دل غمگین فرو برمیا شاخ کام از آن رخ خرّم برآورم