شمارهٔ ۴۱ - وله ایضاً فیه
دعاگو را توقّع بود صدراکه چون عمری ترا دمساز گردد
بصد ترتیب و تشریف و نوازشز دیگر بندگان ممتاز گردد
چو دارد مایه از خاک جنابتبرفعت با فلک انباز گردد
نبود اندر خیال او کزینسانقرین فقر و جفت آز گردد
بچنگ گوشمال محنت اندرچنان ابریشم ناساز گردد
هنوزش هست امّیدی که ناگهدر دولت برویش باز گردد
چو اقبال تو بر وی کرد اقبالسرانجامش به از آغاز گردد
گرش این آرزو گردد محقّقبدین درگاه با صد ناز گردد
وگرنه زین سپس زحمت نیاردبهم آن راه کامد باز گردد