غزل شمارهٔ ۵۶۲
ای دل ز خانهٔ تن فکر سفر نداریپروانهای ندانم، بهر چه پر نداری
از کج گلخن تن عزم وطن نکردیای اخگر فسرده، شوق شرر نداری
تنها روی چو مردان، ناید ز تو که چون موجگر کاروان نباشد یک گام برنداری
هفتاد ساله طفلی، چون تو دگر ندیدمجز خاکبازی تن کار دگر نداری
در کام جان نیابی شیرینی بلا رابا غم گر اتحادِ شیر و شکر نداری
راه طلب بریدی، سود سفر چه دیدیاز خارِ پا چه حاصل، گر گل به سر نداری
آن دم به سیرچشمی شهرت کنی که زر رامانند گوهر اشک از خاک برنداری
در پیش ناوک جور، داغ وفا نشان شددیگر کلیم چیزی بهر سپر نداری