غزل شمارهٔ ۵۱۱
ای صبا این دل صد چاک به جانان برسانشانه تحفه به آن زلف پریشان برسان
به چمن گر گذری نالهای از من نشنونغمه تازه به مرغان خوشالحان برسان
زاد راهم همه چون دیده عاشق آبستمی رسد ابرتری مژده بمستان برسان
تا دل آبله ها وا شود از رنج سفرخضر راهی شو و خود را بمغیلان برسان
کار اغیار چو از بوسه رساندی بکناربهر ما نگهی تا سر مژگان برسان
هدف ناوک او باش گرت شوقی هستآتش سینه خود را به نیستان برسان
تا کی ای بخت بری خاک ز جیبم به کناریک شب هجر مرا نیز بپایان برسان
خون اگر نیست دلا آهن پیکان بگدازمدد اشک باین دیده گریان برسان
نوبهارست کلیم اینهمه افسرده مباشتو هم آخر گل اشکی به گریبان برسان