غزل شمارهٔ ۴۹۸
کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرممن آتشم چه عجب گر زباد در گیرم
چنان ز کوی طمع پا کشیده همت منکه عارم آید اگر پند از پدر گیرم
بغیر قطره ز میراب قسمتم نرسداگرچه جا بدل بحر چون گهر گیرم
ز بیخودی خبر دل زچشم او پرسمزمیکشان خبر از حال شیشه گر گیرم
مرا ز گرم روی رهنما ز پس مانداگر بملک فنا رهبر از شرر گیرم
سرم بملک سلیمان فرو نمی آیداگرچه خشت ندارم که زیر سر گیرم
نهال خوش ثمرم لیک کس ندیده برمکه سنگ حادثه نگذاشت برگ و بر گیرم
کلیم با دل دیوانه ای که در بر اوستچو بر نیایم، چون دل زدوست برگیرم