غزل شمارهٔ ۳۵۷
ابر سرمایه گر از چشم تر ما ببردلوث آلودگی از دامن دنیا ببرد
طالع دون چو قوی گشت حریفش نشویمگو هما سایه دولت ز سر ما ببرد
تیغ بیداد تو چون کشور دل بگشایدناوکت مژده این فتح باعضا ببرد
خانه صبر و خرد رفتی و بس نیست که بازمژه ات نقب بگنجینه دلها ببرد
چشم مست تو حریفیست که گر یابد دستعکس را از دل آئینه به یغما ببرد
قدر کالای مرا سیل نکو می داندکه اگر نیک و گر بد همه یکجا ببرد
کم مبین خاری ما را که باین بیقدریسیل از خار و خسم تحفه بدریا ببرد
روغن از مغز قلم می کشد اندیشه منکز دماغ خردم خشکی سودا ببرد
خاک بادا بسر طاقت و صبر تو کلیمدردسر چند کسی پیش مسیحا ببرد