غزل شمارهٔ ۲۴۵
دل جز کجی ز زلف تو نامهربان ندیدرو چشم بست و روی ترا در میان ندید
هر چند خرمی جهان را سبب منممانند ابر هیچکسم شادمان ندید
دامان من که قافله گاه سرشک بودچیزی بغیر آتش ازین کاروان ندید
آنکس که خودنمای بود مایه دار نیستهرگز کسی گلی بسر باغبان ندید
با آنکه بی نقاب تر از آفتاب بودچون صبح از تبسم او کس نشان ندید
کامی بغیر دانه بی آب اخترانصید اسیر در قفس آسمان ندید
می کاهم از شکفتگی خویشتن مدامشمعم که کس بهار مرا بیخوان ندید
خامند سربسر همه ابنای روزگارکس میوه رسیده درین بوستان ندید
تا کی کلیم گریه کنی گاه دیدنشکس ماه را همیشه در آب روان ندید