شمارهٔ ۵۹

۹ بیت

بر خاک آستانش دارم سر گداییدرویش بین که دارد سودای پادشاهی

زاین در کجا رود دل که آنجا بود فتوحشار معنوی و صوری از کسبی و عطایی

گر نقش هر دو عالم جان در تصور آردچون صورتت نبیند نقشی به دل‌ربایی

عمرم همی فزایی چون چهره می‌فزاییمردم ز آشنایی با بند روشنایی

ای نور دیده تا کی بیگانگی نماییکارم همی‌گشاید چون طره می‌گشایی

دوری مجو که دوران بی‌کوشش من و توخود در میان یاران می‌افکند جدایی

بعد از وصال جانان صعب است درد هجرانای کاش خود نبودی در اول آشنایی

گر رخت ما ز مسجد با می‌فروش بردنددر ضمن این حوالت سری بود خدایی

حال (جنید) روزی بر خلق فاش گرددپوشیده چند ماند رندی و پارسایی