شمارهٔ ۴۳
عاشق آن است که مهر از دو جهان برگیردهر چه جز عشق تو باشد دل از آن برگیرد
هر که فریاد من خسته به گوشش برسدگرش از دل خبری هست فغان برگیرد
صوفی صومعه گر نوش کند باده عشقدر زمان راه خرابات مغان برگیرد
بار هجران تو این بار نه چون هر بار استکردگارم مگر این بار ز جان برگیرد
همه منعم ز رقیب است سبب ساز مگرمانع خیر به رودی ز میان برگیرد
برسانم به فلک ناله ز خوشخوابی بختبو که وقتی سر از این خواب گران برگیرد
آن کس آن جان و جهان تنگ در آغوش آردکه به یک بار دل از جان و جهان برگیرد
در پس پرده نهان است بسی نقش غریبتا خود این پرده که از راز نهان برگیرد
جان شیرین به لب آورد (جنید) از غم یاربو که کام دل از آن تنگ دهان برگیرد