شمارهٔ ۴۲

۹ بیت

حدیث عشق تو با کس نمی‌توان گفتنکه سر دوست نشاید به این و آن گفتن

ز روی زرد من احوال درد من پیداستچو روشن است چه حاجت به هر زبان گفتن

خوشا غمی که توان گفت پیش هم‌دردیمرا غمی‌ست که با کس نمی‌توان گفتن

صبا ز دامن من محمل جمال او بنمایکه من مجال ندارم به سوز آن گفتن

دوای بلبل بی‌چاره نیست جز زاریچو درد دل نتواند به باغبان گفتن

به دور عارض و زلف و رخ تو بی‌ادبی‌ستحدیث سنبل و نسرین و ارغوان گفتن

ز کوی عشق به جایی نمی‌توانم رفتکه مشکل است مرا ترک خان و مان گفتن

حدیث جان مکن ای دل چو عشق می‌بازیکه شرط عشق نباشد حدیث جان گفتن

صلای عشق زدم چون (جنید) بر عالمکه نیست شیوه مردان سخن نهان گفتن