شمارهٔ ۲۹
دلم سپردم و هم جان و تن روانه اوستکه آفت دل و دین چشم جاودانه اوست
تنم ز صحبت جانان اگر چه محروم استولی دلم ز مقیمان آستانه اوست
اگر به وصل دلم ملک دل بسازد مستاگر خراب کند حاکم است و خانه اوست
مگر بهانهای انگیزد آن نگار شبیکه روز هاست که دل در پی بهانه اوست
گرفت مرغ دلم خانه در نشیمن عشقکه پروریده انعام و آب و دانه اوست
مگر به ساحل شادی رود ز موج هلاکدلم که غرقه دریای بیکرانه اوست
نشان ز آتش دل میدهد زبان (جنید)که گرمی سخن از تیزی زبانه اوست