شمارهٔ ۱۲

۷ بیت

بگذشت عمر و توشه ره برنداشتیمواحسرتا که عمر به غفلت گذاشتیم

بر باد رفت خرمن عمر ای دریغ و دردحسرت کنون چه سود که تخمی نکاشتیم

جز صورت محال خیال امل نبودآن نقش‌ها که بر ورق دل نگاشتیم

مشغول کار دنیی و فارغ ز آخرتگویی که اعتقاد به مردن نداشتیم

آخر شدیم خسته و سرکوفته چو مارزآن اژدهای حرص که بر خود گماشتیم

سیلاب مرگ زیر و زبر کرد عاقبتکاشانه را که سر به فلک برفراشتیم

هر شام امید صبح نداریم وز غرورآن شب نگشته روز طلب‌کار چاشتیم