شمارهٔ ۱۸

۶ بیت

نبود به میگساری عیبی به غیر مستیآن هم چو نیک بینی بهتر ز خودپرستی

از آن دهان و لب گشت بر من یقین که ایزدبر نیستی نهاده است بنیاد ملک هستی

معراج ما ضعیفان در خاکساری آمدچون نی ره بلندی بگزین طریق پستی

از یک شراب بینم اسلام و کفر را مستتا خود چه شیوه بوده است در ساقی الستی

کو بخت آنکه چینم سیبی ز بوستانتکز آستین کوته ناید درازدستی

آمیختی به جیجون تا ساختیش مفتوناو چون که دل به تو بست تو مهر از او گسستی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مفاهیم عمیقی چون مستی و خودپرستی می‌پردازد. او می‌گوید که ممکن است میگساری عیبی نداشته باشد جز مستی و در عوض، خودپرستی بسیار بدتر است. او به خدای بزرگ اشاره می‌کند که هستی را ایجاد کرده و انسان‌ها را به خاکساری دعوت می‌کند. شاعر می‌گوید که در دنیای ما، گاهی از شراب می‌توان سر در کفر و ایمان گرفت و در نهایت به عدم دسترسی به چیزهایی که خواهان آنیم، اشاره می‌کند. در پایان، او به رابطه‌ای اشاره می‌کند که از آن میان عاطفه و مهر از بین رفته است.