گنج

شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهان

زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقلایزد به لطف خویش و به رحمت بیافرید
پستان خویش در دهن شاعران نهادتا هر کسی به قدر فصاحت همی مکید
وز بهر اینکه دیرتر آمد مجیردینشیرش نمانده بود پس اندر دهانْش رید