شمارهٔ ۴۱ - جواب مجدالدین همگر

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: وشید۷ بیت

یک قطعه سوی بنده فرستاد مجددینکان را بصد قصیده نشاید جواب کرد

معنی روشن وی و الفاظ عذب ویآنکرده با سخن که بسنگ آفتاب کرد

خط شریف او بنکوئی چوآن نگارکاندر بهار تازه بصحرا سحاب کرد

تشویر خوردم الحق و چونان خجل شدمکز شرم خاطرم رخ از و در نقاب کرد

طبعم بطعنه گفت که برخیز و شرم دارکس سنگ را معارض در خوشاب کرد؟

از روی حسب حال بگفت این سه چاربیتپس توبه کرد طبعم و رای صواب کرد

گلگونه نشاط چه رنگ آورد بگویزیرا که از خجالت طبعم چو آب کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف ویژگی‌های برجسته یک شخصیت بزرگ و سخنور می‌پردازد. او می‌گوید که کسی بهتر از او نمی‌تواند چنین مدحی بنویسد و هیچ‌کس نمی‌تواند از سخنان او لذتی بیشتر ببرد. شاعر از دوری از درگاه این شخصیت احساس ناتوانی و اشتیاق می‌کند و به سعی و کوشش برای نزدیک شدن به او اشاره می‌کند. همچنین، او به زیبایی و ارزش این شخصیت به طوری اشاره می‌کند که آسمان خود را برای او نثار کرده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که از دل او جوهری برای مدح این شخصیت وجود دارد که به او روح و انرژی می‌بخشد.