شمارهٔ ۹۱
رو که ز عشق تو جز عنا نفزایداز تو و خوی تو کارکس نگشاید
خود نه حدیثی نه پرسشی نه سلامینیک بدیدم من از تو هیچ نیاید
خون دلم میخوری مخور که روانیستقصد بجان میکنی مکن که نشاید
با رخ تو گر وفا بدی سره بودیحسن و وفا خود بیک هوا بنپاید
ناز تو و سوز من چنان بنماندخنده گل و اشک ابر دیر نپاید
هرچه بگریم من از غم تو تو از طنزگوئی مسکین فلان ز چشم برآید
وه که چنین سخت جان و سنگدل الحقکس چو من و تو بروزگار نزاید